Το “Ευαγγελίστρια” ταξιδεύει στον μαγικό κόσμο των ονείρων.
Σαλπάρει καθημερινά για Κύθνο-Σέριφο-Σίφνο-Κίμωλο-Μήλο, όπως στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και τις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Ο υπέροχος αυτός πίνακας με το “Ευαγγελίστρια” κοσμεί το Καφενείο “Ο ΛΑΚΗΣ” στην Απολλωνία της Σίφνου.
Ο Δημήτρης Μυτιληναίος διατηρεί ζωντανή την παράδοση του καφενείου κόντρα στο πνεύμα των καιρών και των αλλαγών.

Το πλοίο ναυπηγήθηκε ως πολεμικό στα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Κατέπλευσε στην Ελλάδα το 1949 για να μετασκευαστεί σε επιβατηγό. Ταξίδεψε με το όνομα “Δέσποινα” και τα σινιάλα της Ατμοπλοΐας Φουστάνου για είκοσι περίπου χρόνια.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 πέρασε στην πλοιοκτησία του Γιώργου Κουσουνιάδη παίρνοντας το όνομα “Ευαγγελίστρια”.

Το “Δέσποινα”/”Ευαγγελίστρια” ξυπνά όμορφες μνήμες σε όσους το ταξίδεψαν.
Ένα μικρό πλοίο που όργωνε όλο το Αιγαίο παλεύοντας με τα κύματα.
Οι φωτογραφίες του “Δέσποινα” από τον Robert Mc Cabe έχουν γράψει ιστορία.
Αποτύπωσαν με τρόπο μοναδικό μια Ελλάδα που χανόταν χρόνο με το χρόνο.
Ο τίτλος εκείνου του λευκώματος ήταν ενδεικτικός “Η Ελλάδα στα χρόνια της αθωότητας”.

Oι φωτογραφίες που βλέπουμε αποτυπώνουν το κλίμα μιας άλλης εποχής, ολότελα διαφορετικής από τη σημερινή.

Σαντορίνη, 1955

Ο βαρκάρης τραβά τα κουπιά ….

Ένας λαμνοκόπος του μόχθου ….

Ο καπετάνιος του πλοίου στη βαρδιόλα….

Ο θρυλικός καπετάν-Γιώργος Μπέης (με επιφύλαξη για το μικρό όνομα του καπετάνιου)…

Οι επιβάτες στα καταστρώματα….

Κυριολεκτικά επιβάτες καταστρώματος…

Η παρέα με την κοπέλα που παίζει ακορντεόν…

Τα τραγούδια και οι χαρούμενες φωνές….

Οι Σαντορινιοί που έχουν στρώσει κατάχαμα στο κατάστρωμα…

Το πλοίο φθάνει στο λιμάνι της Νάξου…

Όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη όλα ήταν όμορφα….

Αλλά φανταστείτε τι γινόταν όταν είχε φουρτούνα….

Κοιτούσες πώς θα προφυλαχθείς από τη θάλασσα που ανέβαινε ζωντανή στα καταστρώματα…

Συνήθως στους εσωτερικούς χώρους δεν σε άφηναν να μπεις αν δεν είχες το ανάλογο εισιτήριο….

Οι παλιοί το έλεγαν «εισιτήριο θέσης» ή «εισιτήριο σαλονιού»…

Αν δεν είχες σε έτρωγε η αλμύρα στους αλουέδες ή στο πίσω μέρος του πλοίου …

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια.
Τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει εδώ και καιρό.

Στα πλοία οι συνθήκες ταξιδιού έχουν φυσικά αλλάξει προ πολλού.

Όλα είναι πολύ πιο άνετα.

Το ταξίδι έπαψε να είναι μια περιπέτεια.

Αλλά έχασε λίγο από τη γλύκα και της αλμύρα του παλιού ταξιδιού..

Πλέον, η Ελλάδα ζει ξανά μια σκληρή πραγματικότητα.

Πολλοί λένε ότι τα πιο δύσκολα θα είναι από εδώ και πέρα.

Όταν έχεις μάθει να ταξιδεύεις ξέρεις να ξεπερνάς τις φουρτούνες.

Στη φουρτουνιασμένη θάλασσα που ανοίγεται μπροστά μας …. το “Ευαγγελίστρια” συνεχίζει να ταξιδεύει.

Στα όνειρά μας το πλοίο φθάνει στο λιμάνι σφυρίζοντας δυνατά.
Και το κάδρο στο Καφενείο της Απολλωνίας συντροφεύει πάντα τον ελληνικό καφέ σε χοντρό φλιτζάνι….

Advertisements

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αγαπητέ μου τι μου θυμίζεις,το ετος 1966 ταξίδευα ως δόκιμος Λογιστής ( Οικ. Αξιωματικός) με αρχιλογιστή τον μακαρίτη αδερφό μου ΜΑΝΩΛΗ ΣΕΡΚΙΖΗ και πλοίαρχο τον καπετάν ΠΑΥΛΟ ΚΑΡΜΑΝΙΩΛΑ πρώτο Μηχανικό τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ αιωνία τους η μνήμη.Πολύ ωραία χρόνια.Δυστυχώς δεν συνέχισα ναυτικός αλλά τραπεζικός υπάλληλος,σήμερα ειμαι συνταξιούχος αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω την ν αυτική ζωή… ευχαριστώ…!!!

  2. Σας ευχαριστούμε πολύ για το σχόλιό σας.
    Πλοία και άνθρωποι που άφησαν επιχή.
    Αιωνία τους η μνήμη.
    Για όλους αυτούς τους ανθρώπους που πάλεψαν με τα κύματα του Αιγαίου.
    Και για αυτά τα μικρά καραβάκια όπου οι συνθήκες ζωής ήταν δύσκολες και για τους επιβάτες και για τα πληρώματα.
    Αλλά είχαν και μιαν άλλη γλύκα που σήμερα δεν υπάρχει παρά τις ευκολίες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ